Tytuł powieści: Endlich
Na polski przełożone:
- Taryfa księżycowa (niem. Mondscheintarif)
- Podróż po miłość (niem. Freizeichen)
- Zawrót głowy ()
- Złamane serce ()
"Mój mąż obawia się wpływu moich przyjaciółek na mnie. Być może ma w tym trochę racji. Denn es macht einen nervąs, ja, es ist fast etwas peinich, wenn sich andere Leute Sehnsżchte erfżllen, die man selbst nicht mal hat."
Opis: powieść o bombach zegarowych. O kobietach, które przeżywają swój drugi okres dojrzewania, które nagle znowu są tak niepewne i tak zagubione, jak już kiedyś, gdy miały po 14 lat – tyle, że tym razem walczą ze zmarszczkami i żylakami zamiast z pryszczami i wągrami. A każdy przecież wie: dojrzewająca kobieta znajdująca się na drodze do samourzeczywistnienia się jest kobietą znajdującą się na ścieżce wojennej. (z obwoluty)
Autorka: Ildikó von Kürthy, ur. 20-01-1968, dziennikarka tygodnika "Stern". Powieści:
Książki tej autorki napisane są z dużym polotem. Charakteryzują się bardzo dobrze poprowadzonymi dialogami. Znamienne dla nich jest wiele znakomitych obserwacji obyczajowych.
"ein sekundenschnell verglimmender Funke im Feuerwerk der Weltgeschichte"
"W czym tkwi tajemnica mojego szczęśliwego małżeństwa? Zawsze byłam zakochana - rzecz jasna nie w swoim mężu." (Tante Helga)
"Każdy mężczyzna jest rękopisem, który należy najpierw skorygować" (Katarzyna Wielka)
We wtorek spadłam ze schodów. Przeżyłam, ale szczykło mie.
W środę pokłóciłam się z małżonkiem. Nie pamiętam o co.*
Ale się pogodziliśmy.
W czwartek znów nie rozmawialiśmy. Nie pamiętam dlaczego.**
W piątek się pogodziliśmy. Wyleciał.
W sobotę zrobiłam imprezę. Malutką. Właściwie imprezunię. Właściwie wieczorek kinowo-telewizyjny. Z ciutką alkoholu i żartami mniej lub bardziej wybrednymi. Przed filmem. I zaśmiewanie się na filmie. I po filmie też.
A dziś jest poniedziałek wieczór. Mieszkanie powoli (ale bardzo powoli i nie do końca) zaczyna wracać do stanu sprzed imprezy, a ja przysięgam sobie (jak już wiele razy wcześniej), że nigdy więcej. NIGDY.
Imprezowanie - fajne.
Sprzątanie - niefajne.
Bilans nie wychodzi na zero.
_________________________________________
dużo później:
* przypomniało mi się. Zahaczyłam autem o murek. Mój Boże, toż to rzecz nabyta, żeby aż tyle hałasu o nic?!
** też mi się przypomniało - że chcę robić imprezę. Pod jego nieobecność. Jak robię pod obecność, też jest afera, więc co?
Urodziny wyprawione. Hucznie, jak i rok wcześniej. Stosy kanapek, tańce, hulanki, swawole - gdyby nie pewne, prawnie usankcjonowane nieporozumienia, oparte zresztą na konflikcie międzynarodowym, na szczęście nie zbrojnym, to była by to impreza roku (a rok - przypominam dopiero się zaczął). Sylwester minął, jak minął, zdecydowanie jednak wolę domówki. Choć i na domówkach, nie zawsze muza jest taka, jaką by się chciało, ale to normalne w niehomogennym towarzystwie. Przynajmniej towarzystwo można sobie wybrać, choć i to tylko w jakimś tam stopniu.
Rozmowa wieczoru odbyła się na temat... prasy.
Bohaterowie: Osobnik męski (OM), Ona1, Ona2, Ona3.
- To ty czytasz Politykę?!?!?! - OM zdumiał się tak autentycznie, że Ona1 poczuła się w obowiązku wytłumaczyć - No tak... Ona kiedyś była lewicowa, ale teraz już nie, w tej chwili to, moim zdaniem, jedno z lepszych czasopism...
- Nieeeeeeeee - OM na to - nie chodzi mi o poglądy, tylko o to, że kobieta czyta tego rodzaju pismo - Szok.
- W sensie, że co? że nie ma tam nic o szminkach i lakierach do paznokci? - Chciała się jeszcze upewnić, ale ton głosu już ostrzegł rozmówcę.
- Nie nie nie. To nie tak... Ale było już za późno. Na pomoc przybyła Ona3 (Ona2 już była na miejscu) i wspólnie rzuciły się jak harpie, rozszarpywać męskiego szowinistę na strzępy.
- To nie tak, że jestem jakiś męskim szowinistą - próbował się słabo wytłumaczyć OM - to miał być komplement... - Komplement? - nieudawane zdumienie. - No tak, że kobiety, że płeć piękna, że... - brnął dalej. - Aha, że nasze kobiece móżdżki są zbyt małe, aby pojąć wywody przytaczane w Polityce? - Ach, chyba się pogrążam jeszcze bardziej - poddał się w końcu. Chyba - przyznano mu trójgłośnie rację.
A wieczorem słyszano go, jak żalił się kompletnie zalany: - Ja tego naprawdę nie rozumiem, czemu wy, kobiety tę „Politykę” czytacie?! Macie przecież tyle fajnych czasopism! Z modą... Z butami...
09.12.11 - odkrywam genialny sklep z biżuterią - szał! Jest to miejsce, w którym tanio sprzedaje się rzeczy zakupione hurtem od sklepów, magazynów itp, które zbankrutowały. Już go wcześniej widziałam, ale wówczas nic ciekawego nie zoczyłam. A tym razem zbankrutował Weltladen. I niedrogie już wcześniej rzeczy oferowane są za bezcen, bo sklep zamykają 31go grudnia. Kupuję 13 sznurków korali, bransoletkę i pierścionek. Chyba czeka MNIE bankructwo...
12.12.11 - sprawdzam, czy ta genialna biżuteria nadal jest taka genialna. Jest!!! Kupuję 14 wisiorków i korali...
19.12.11 - pokazuje sklep A. - też się jej podoba, choć może jest bardziej powściągliwa w zakupach. Ja ograniczam zakup biżuterii do kilku sztuk, ale kupuję za to dwa obrusy, trzy wazy na kwiaty i parę puzderek na biżuterię...
22.12.11 - niechże wreszcie zamkną ten sklep, bo się wykończę. A już na pewno konto bankowe :-( - Przysięgam uroczyście - następny raz pójdę dopiero 31go!
28.12.11 - mam wreszcie kreację sylwestrową! Niech żyje outlet w Metzingen!
29.12.11 - zakupy jedzeniowe...
31.12.11 - zaglądam do mojego ulubionego sklepu i rozczarowanie - zamknęli go (i zrobili wyprzedaż totalną) 30go. Jestem rozczarowana, ale być może uratowało mnie to od plajty ostatecznej. Za to... ...wreszcie.... ...impeza.
O 20.00 zbiórka u G. - kanapki i alkohol, boć przecież tylko wstęp opłacony. Resztę trzeba będzie we własnym zakresie. Okazał się to być bardzo mile spędzony czas. Tak mile, że na sali balowej znaleźliśmy się dopiero o 22.30. A i podczas podróży tramwajowej w wyborowym towarzystwie i z krążącą butelką szampana bawiliśmy się wyśmienicie.
01.01.12 - cały dzień się wyleguję w łóżku, co mi baaaaaaaaaaardzo dobrze robi. Jak już muszę wstać, to chodzę ostrożnie, uważając, żeby głowa nie spadła mi z karku. Ledwo się trzyma, ale udaje mi się przeżyć dzień bez większych kolizji.
02.01.12 - proza życia dogania. Choroba w domu i w zagrodzie... Trza zakasać rękawy i wrócić do codzienności. Pranie, zmywanie, sprzątanie...
Mój mąż (Nie-Polak) śpiewa kolędę:
- Bóg się roodzi, oswobodzi..."
Poprawiam go z kuchni:
- Bóg się roodzi, noc truchleje..."
- Kto chleje?! - pyta zdumiony mąż...
***
To on zresztä parę lat temu wyśpiewywał:
- Bo uboga była, rąbek z głowy zdjęła... - przerywa, zamyśla się - hm, a po co ona u tego Boga była???
Tak sobie właśnie prasuję koszule i rozmyślam o Dżulietcie.
Dżulietta to mężatka od lat stu, która nigdy, ale to nigdy nie zdradziła męża. Ani romansów, ani flirtów nawet. Przykładna Penelopa, wierna aż po grób.
No może nie po grób, bo w końcu stało się. Chemia ją dopadła i narodził się flirt. Flirt, jak flirt - nie on sam w sobie był istotny, ale fakt, że poczuła się jak śpiąca Królewna obudzona z kamiennego, stuletniego snu. Dla męża - wiadomo - po stu latach atrakcyjnością równała się zmywarce czy pralce. Jak to facet, nie na estetykę patrzył, tylko na funkcjonalność. Dobrze zmywa - dobry sprzęt - i tyle. A tu nagle nie żona, nie matka, nie kuchta, nie personel, tylko kobieta. Adorowana. Cudowne uczucie. Zapomniane uczucie. Endrofiny wybuchły, dopamina zwariowała, życie poróżowiało, a ziemia zaczęła się dwa razy szybciej kręcić.
Wszystkie złe demony przepadły. Dementorzy o zimnym oddechu przepadli jak przegnani srebrnym patronusem.
I nawet w małżeństwie zaczęło się lepiej dziać.
A potem się wszystko rypło.
I koniec bajki.
Co bardziej boli? Świadomość, że facet, na którym Ci zależy ma Cię gdzieś, czy zdrada w przyjaźni?
Fakt, że Anindita została porzucona przez męża nie naruszył jeszcze bryły z posad świata. Zdarza się. Odkochał się. Bywa. Szkoda, że ona nie zdążyła się na czas odkochać, ale bywa i tak. Boli, ale można dać radę. Szkoda, że w sprawę wplątane jest dziecko, ale bywa i tak. Można i tu w takim przypadku dać radę Najważniejsze jest rozejście się na poziomie. Na wysokim poziomie ma się rozumieć.
I na takie się ono właśnie zapowiadało.
- Wszystko ci zostawię, wszystko! Będę miał małą kawalerkę, wezmę więc tylko swój komputer i kota – oznajmił on. Nie będę ci robiła żadnych trudności z dzieckiem, możesz je widzieć lub brać kiedy chcesz – oznajmiła więc ona. Dziecku niczego nie zabraknie, będę płacił regularnie. Oprócz tego oczywiście będę się z nim regularnie spotykał. – to on. Nie będę z ciebie zdzierać całej sumy, która mi się wg tabeli düsseldorfowskiej należy; wiem, że dużo nie zarabiasz, wystarczą dwie stówy, byle regularnie płacone – odwzajemniła się ona. Możesz przejąć mieszkanie, udziały w spółdzielni, które wpłaciłem, przepiszę na Ciebie – oznajmił on. Itd. Itp. No, pełna kultura.
Wersal trwał tydzień.
- Ach, wezmę jeszcze wieżę i kolumny - oznajmił on. Weź - zgodziła się ona - ale zostaw laptopa dziecku. Ależ oczywiście, laptop dziecku zostawię, ale wezmę też te duże kolumny z telewizora - na to on. Szkoda, ale ok - zgodziła się ona - tylko zostaw telewizor. Ależ oczywiście, telewizor zostawię, ale wezmę też tę lampę stojącą - oznajmił on - i trochę pościeli, i trochę naczyń, garnków. Kota nie wezmę jednak, bo nie mam tam warunków. - Jasne, spakuję Ci wszystko, a kota zostaw. Nie ma sprawy.
- Co ty opowiadasz, że podjeżdża już czwarty raz autem po rzeczy? - zdziwiła się koleżanka, której coś tam opowiadałam - Przecież mówiłaś, że chciał wziąć tylko komputer i kota? - No cóż, okazało się, że jednak jeszcze parę innych rzeczy weźmie. Ale kota zostawił!
I wówczas zaczęło to już wyglądać na trochę mniejszy Wersal...
Ale dalej było ok. Dalej bolało, ale dalej było na poziomie
Do czasu. Do czasu aż się okazało, że małżonek (ex-) bynajmniej nie wynajął sobie kawalerki, nie nie. Wprowadził się do matki najbliższej przyjaciółki swojego dziecka. Jego dziecko chodziło z tamtą już do przedszkola, potem do szkoły, świetlicy... Dzieci często się odwiedzały nawzajem, nieraz też nocowały u siebie. Mamy znały się dobrze, spotykały się często przecież, więc nieraz zwierzały się sobie wzajemnie. Można powiedzieć, że były dość mocno zaprzyjaźnione.
Ale tu właśnie skończył się Wersal.
- Tak, mieszkam u niej - oznajmił butnie - masz z tym jakiś problem?
I okazało się, że zero przepisywania udziałów, z mieszkania znikały coraz to nowe rzeczy łącznie z laptopem, na alimenty brakło pieniędzy, a obiecane spotkania z dzieckiem zamieniły się w zabieranie dziecka do mieszkania kochanki, gdzie oglądało ono swojego tatusia, jak się bawi z "tą drugą" - z jego (dziecka) przyjaciółką.
I jak się z mamusią koleżanki obściskuje na kanapie.
I jak rączka w rączkę przychodzą do świetlicy odebrać dzieci.
Stało się to, co się stać musiało - Ona mi ukradła tatusia - płakało dziecko.
Porzucenie przez męża bardzo boli, ale jak ojciec krzywdzi dziecko - wtedy już nie ma pardonu.
I nie ma Wersalu.
Jest pole bitwy.
Dziś mam dzień szoków. Musiałabym chyba z tonę cukru wpieprzyć, żeby się pozbierać...
Jeśli to oczywiście prawda, że cukier pomaga na szok. A nie kolejna bajka z serii szpinak na żelazo, jajka na cholesterel, a margaryna lepsza od masła i vice versa.
Deotyma jest ładną, postawną blondynką, odznaczającą się dużym poczuciem humoru. Swojego męża zdobyła przez przypadek, tragiczny dość, a jak już go pojęła, to w tajnym notesiku odkryła, że znajdowała się na pozycji czterdziestej szóstej. Zniosła to dzielnie i jest już szczęśliwą małżonką lat wiele.
Pożycie? Jakie pożycie po dwudziestu latach? - odpowiada zdumiona na zadane jej pytanie - po dwudziestu latach, to jak z bratem! Kto by żył z bratem? Dobrze nam się dzieje, żyjemy zgodnie, mąż mnie nie zdradza... - chwila zastanowienia - a może mnie zdradza? - lekki niepokój - kurczę, a może jednak zdradza??? A co tam - macha ręką - przecież się nie wymydli!!!
Na urodziny założyłam nową kreację - mini, luźno spadającą (maskującą brzuch) o dużym dekolcie, z cieniutkiego weluru o beżowo-złotym kolorze. Oglądajc się w lustrze (wciągnięty brzuch, wyprostowane ramiona, nogi ustawione "na modelkę", świeży makijaż), byłam sobą za-chwy-co-na. Laska!
Jako taka świetnie się na imprezie bawiłam. Piłam, szalałam, dawałam się obfotografowywać.
Właśnie przysłano mi zdjęcia...
Bez wciągniętego brzucha, z zaokrąglonymi ramionami wyglądam jak okrąglutki pluszowy miś. Który nie ma nic, ale to absolutnie nic zamaskowanego! Za to ma rozmazany makijaż...
H. jest wyrodną matką. Tak oświadczył mi ostatnio M., jej były mąż. Bo wyobraźcie sobie proszę, że wyjechała na trzy tygodnie do Polski i zostawiła dzieci same. Całą trójeczkę. I teraz biedne zadzwoniły do ojca, że mają już pustą lodówkę i co dalej. I on ojciec, pojechał ratować dzieci od śmierci głodowej i napełnił im tę lodówkę. I bardzo nim wstrząsnął fakt, że matka wyjechała, zostawiając dzieci same.
Dzieci mają dwadzieścia trzy, dwadzieścia jeden i osiemnaście lat...
Mam gimnazjalne dziecko. Ale jaja. A dopiero co szło do przedszkola...
skomentuj (0)Mam nastoletnie dziecko!!! W podróży mi się tak wynastoleciło. Wczoraj.
skomentuj (0)
Dzieci się kłócą, męża to denerwuje, ja go uspakajam:
Rodzeństwo musi się kłócić, czytałam gdzieś, że dzieci w ten sposób trenują swoje społeczne kompetencje...
Mąż nie do końca przekonany.
Syn podsłuchuje.
Cięcie.
Nie dalej jak tydzień później:
Dzieci się kłócą, ja się denerwuję:
- Jak się natychmiast nie przestaniecie kłócić, to zaraz zwariuję - grożę
- Nie możemy się nie kłócić, mamusiu - syn mi na to - no bo co wtedy będzie z naszymi społecznymi kompetencjami????
*****
"Każda rozmowa coś daje.
Problem w tym, że nie zawsze to, czego się po niej spodziewamy.
Ale daje. W najgorszym razie spowoduje zaostrzenie konfliktu, ale w zamian można dostać wartościowy prezent - ulgę wynikającą z nazwania problemów. A to dlatego, że hodowanie konfliktu pod pozorami tzw. normalności może być przyczyną wielu groźnych chorób, jak mawiają producenci leków."
Anna Nowakowska, psycholożka, psychoterapeutka.
Wysokie Obcasy, 6 listopada 2010
Coś bym napisała, ale nic mi nie przychodzi do głowy.
Straszny upał.
Muzy zdychają w locie...
Złapało mnie, gdy byłam akurat na zakupach w "Emilce". Brałam dżem z półki i całe szczęście, bo mogłam się mocno przytrzymać słoika, gdy zakręciło mi się w głowie. Inaczej bym z pewnością upadła.
skomentuj (0)
Buu, wszyscy potencjalni goście po przeczytaniu notki pt. "Z pamiętnika..." zarzekają się, że mnie już nigdy-przenigdy nie odwiedzą. A to przecież chodziło jedynie o poetycką przesadę, a nie o gości! W zasadzie, gdy nie ma gości, to też robię to samo. Tyle że z gośćmi wszystko nieco dramatyczniej brzmi... :-)
Ale i tak dzień w dzień pralka, zmywarka, odkurzanie, wycieranie, przecieranie, przemywanie...
A mąż mówi: Co ty tak narzekasz? Siedzisz w domu i nic do roboty nie masz. Pranie robi pralka, zmywanie zmywarka...
Odwożę koleżankę córki do domu. Nie znam drogi, więc proszę o wskazówki.
- Teraz w lewo - oznajmia Carla - skręcam więc w lewo.
- Nie, nie w to lewo, w to drugie lewo - pokazuje w prawo...
- Córciu, czemu Ty tu jeszcze łazisz? - pytam zmęczona - Czemu nie jesteś w łóżku? Przecież dziś tatuś was kładzie....
- Ależ on nas już zakładł! - wykrzykuje oburzona córka - A teraz przyszłam po ciebie, żebyś Ty nas zakładła!
